คลังเก็บหมวดหมู่: เอเชีย (Asia)

การท่องเที่ยวในทวีปเอเชีย

แบกเป้บุกลาว ตอน 14 เที่ยวรอบในหลวงพระบาง 1

เสียงมือถือดังขึ้นตอน 05.30 น. ไม่ใช่ว่ามีใครโทรมาหรอกนะครับ แต่ผมได้ตั้งโปรแกรมนาฬิกาปลุกในมือถือไว้น่ะครับ ฝนก็ยังคงตกไม่เลิกซะที อากาศแบบนี้ทำให้ไม่อยากจะลุกจากที่นอนอันแสนจะอบอุ่นเลย แต่ขืนไม่ยอมลุกจากที่นอน พระท่านก็คงจะกลับวัดกันเสียก่อน และเราก็คงจะอดทำบุญตักบาตรเป็นแน่แท้ ว่าแล้วก็รีบกระโดดจากที่นอน อาบน้ำล้างหน้าล้างตาให้สะอาดสะอ้านพร้อมรับบุญเต็มที่   เราออกเดินทางไปตามเส้นทางเดิมซึ่งก็จะได้ผ่านกับร้านกาแฟที่ขึ้นชื่อเสียเหลือเกิน คนไทยนักท่องเที่ยวทั้งหลายเป็นจะต้องมาแวะที่นี่กันซะทุกคน แน่นอนว่าเราก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ไม่ขอพลาดที่จะลองกาแฟร้อนๆของร้านประชานิยม โดยเพื่อนผมก็เลือกที่จะสั่งกาแฟร้อนที่เป็นของขึ้นชื่อ แต่ตัวผมเองไม่ค่อยถูกชะตากับเจ้าน้ำดำๆนี่สักเท่าไหร่ ก็เลยขอเลือกเครื่องดื่มที่เบาลงมานิดนึงกับชานม หรือชาเย็นนั่นแหละครับ ซึ่งแม้ว่าคนไทยจะเรียกกันว่าชาเย็น แต่จริงๆแล้วจะกินแบบร้อนๆก็ไม่ได้ผิดกติกาอะไรเลยนะครับ อย่างที่หลายคนรู้แหละครับว่าชานมฝรั่ง คือ การนำเอาชาดำใส่น้ำตาลเพียงเล็กน้อยแล้วเติมด้วยนมสดลงไป แต่ชาเย็น หรือชานมแบบไทยๆเนี่ย ส่วนใหญ่จะเป็นชาดำเช่นกัน แต่เป็นแบรนด์พื้นบ้านนะครับ ชงกันแบบเข้มๆเลย เติมทั้งน้ำตาล และนมข้นหวานจนหวานได้ที่ เพื่อนผมจากต่างประเทศหลายคนสั่ง ชานมไทย (Thai milk tea) ครั้งแรกก็จะตกใจมากๆเลยว่าทำไมชาถึงได้หวานซะขนาดนี้ แต่หลังๆมาก็ติดใจกับรสชาติหวานลิ้นนะครับ แต่ก็ระวังนิดนะครับ … อ่านเพิ่มเติม

เนื้อเรื่องย่อ | Posted on by | ติดป้ายกำกับ , , | 2 ความเห็น

แบกเป้บุกลาว ตอน 13 (ตะลุยรอบนอกหลวงพระบาง 4)

หลังจากห่างหายการลงเรื่องราวไปซะ 2 เดือนเนื่องจากว่าเพิ่งเปิดสาขาใหม่ ชีวิตก็เลยยุ่งๆพอสมควรครับ เพิ่งจะมีเวลาว่างๆบ้าง ก็เลยมานำเสนอเรื่องราวทริปลาวกันต่อครับ คราวนี้มาแบบเต็มๆ จัดไปให้หมดวันที่ 2 ของการเดินทางเลยครับ ประสบการณ์ในเมืองหลวงพระบางแบบเต็มๆวัน เวลาราวบ่ายโมงสี่สิบรถ minivan และพลพรรคสมาชิกของทัวร์รอบบ่ายที่ซื้อทัวร์จากที่นี่ก็มากัน พร้อมหน้า นอกจากเราแล้วก็มีคู่แฟนหนุ่มสาว ซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นชาวอังกฤษจากสำเนียงที่ได้ยิน เขาสนทนากัน เมื่อขึ้นรถกันเรียบร้อย ล้อรถก็เริ่มหมุนแต่ยังไม่ได้ไปน้ำตกนะครับ เพราะยังต้อง แวะไปรับเพื่อนร่วมทางในทริปรอบบ่ายอีก 4 คน ซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศส รู้ได้ยังไงน่ะเหรอครับ อาศัย ความสอดรู้สอดเห็นเล็กน้อยฟังเค้าพูดคุยกันในรถน่ะครับ พอสมาชิกในรถทั้งหมด 8 ชีวิตขึ้นรถกัน เรียบร้อย ก็ถึงเวลาออกเดินทางมุ่งสู่น้ำตกกวางสี หรือคนลาวจะเรียกกันกว่า ตาดกวางสี เพราะคำ ว่า “ตาด” ในภาษาลาวแปลว่า น้ำตก … อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน สปป. ลาว (Laos) | ติดป้ายกำกับ , | แสดงความคิดเห็น

แบกเป้บุกลาว (ตะลุยรอบนอกหลวงพระบาง 3)

เราสามคนซึ่งเสร็จสิ้นภารกิจของการชมถ้ำทั้งถ้ำเทิง และถ้ำติ่งเรียบร้อยแล้ว ก็พาตัวเองเข้าสู่เรือล่วงหน้าคนอื่นๆ และด้วยเวลาที่ว่างเหลือแสนจากการรอจะปล่อยให้เปล่าประโยชน์ไปทำไมล่ะครับ ในเมื่อได้มีการผูกมิตรด้วยการช่วยถ่ายรูปไปแล้ว ก็ถึงเวลาที่เราจะฝึกปรือภาษาอังกฤษที่ไม่ค่อยได้ใช้เวลาอยู่เมืองไทยซะหน่อย และยังเป็นการเรียนรู้ผู้คนจากต่างชาติต่างวัฒนธรรมกันอีกด้วย ก็จากการพูดคุยกันนี่แหละครับถึงได้รู้ว่าเธอเป็นคนเยอรมันออกเดินทางมาเที่ยวในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แบบบุกเดี่ยวไม่ง้อทัวร์ และไม่ง้อเพื่อนเลย มีเพียงสองขา พร้อมใจเต็มก็ออกลุยท่องโลกแล้ว จะว่าไปการเลี้ยงลูกในแบบตะวันตกก็ดีเหมือนกันนะครับ สอนให้ลูกโตแบบยืนด้วยขาของตัวเองพร้อมในการเผชิญโลกข้างหน้าตามลำพัง โดยมีพ่อแม่เป็นแรงหนุนอยู่เบื้องหลัง ขณะที่พ่อแม่ไทยหลายคนอาจจะรักลูกมากจนเกินไป อยากให้ลูกมีแต่ความสุขสบาย ประคบประหงมจนเมื่อลูกโตขึ้นกลายเป็นว่าไม่อาจจะจะต่อสู้กับโลกภายนอกอันโหดร้ายได้ดีนัก ฉะนั้นเวลาที่เลี้ยงลูกก็ดูแลแต่พอประมาณนะ อย่าให้เป็นไข่ในหินจนเกินไป ไม่เช่นนั้นเนี่ยอาจจะเข้าข่ายพ่อแม่รังแกฉันได้นะ มาว่ากันต่อดีกว่าครับ สาวชาวเยอรมันคนนี้เนี่ยเธอใช้ระยะเวลาสำหรับทริปนี้ของเธอ 2 สัปดาห์โดยเริ่มต้นที่เขมร มาที่ลาว จากนั้นก็จะไปต่อที่เวียดนาม ช่างแกร่งกล้าจริงๆครับ สำหรับเราเป็นแค่ทริปสั้นๆ 5 วันเท่านั้น แต่ขอเน้นๆเจาะลึกลาว 2 เมือง (แบบไม่ได้ตั้งใจ) แค่นี้ก็ต้องลางาน 1 วันแล้ว ขืนเที่ยวขนาดเธอล่ะก็ เจ้านายคงเสนอให้ลาออกเลยจะดีกว่า แต่สาเหตุอย่างนึงที่ทำให้เธอทำอย่างนั้นได้ก็เป็นเพราะเธอเพิ่งจะเรียนจบมหาวิทยาลัยก็เลยมาออกท่องโลกกว้างก่อนที่จะเข้าสู่โลกแห่งการทำงาน … อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน สปป. ลาว (Laos), เอเชีย (Asia) | ติดป้ายกำกับ , | 2 ความเห็น

แบกเป้บุกลาว ตอน 11 (ตะลุยรอบนอกหลวงพระบาง 2)

หลักจากรอการจัดคิวสักพักใหญ่ เจ้าหน้าที่ก็เรียกคนที่จะลงเรือตามหมายเลขบนตั๋วของเรา ซึ่งผู้ร่วมเดินทางบนเรือของเราในวันนี้มีด้วยกันทั้งหมด 7 ชีวิต รวมผมกับเพื่อนแล้วนะ โดยมีคู่แฟนชาวเกาหลี สาวเยอรมันที่มาแบบฉายเดี่ยว และอีกคู่ที่ไม่มั่นใจเหมือนกันว่ามาจากชาติไหน เพราะเห็นคุยกันหลายภาษาซะเหลือเกิน เมื่อทุกคนลงในเรือและนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว คุณลุงก็เปิดเครื่องยนต์เพื่อให้เจ้าเรือลำนี้แหวกว่ายสายน้ำทวนลำนํ้าโขงขึ้นไป วิวข้างทางของการนั่งเรือแบบนี้ก็ยังคงให้ได้เห็นความสวยงามของธรรมชาติอันสวยงามของแผ่นดินลาวในทั้งสองฟากฝั่งของลำน้ำโขง ซึ่งจากการสอบถามชาวบ้านก็ทราบมาว่าอีกฟากฝั่งโขงของหลวงพระบางเนี่ยเป็นแหล่งเพาะปลูกที่สำคัญเลยทีเดียว ผ่านไปนานพอดู เรือก็หยุดอยู่ที่ท่าแห่งหนึ่ง ก็ถึงเวลาที่สมาชิกทั้งหลายบนเรือลำนี้จะต้องลงจากเรือชั่วคราวเพื่อขึ้นฝั่งไปที่บ้านซ่างไห่ ซึ่งสถานที่แห่งนี้เป็นที่ผลิตเหล้าพื้นบ้าน ซึ่งจะมี 2 แบบหลักๆ แบบแรกเนี่ยน้ำใสปิ๊งเลยทีเดียว เมื่อได้ลองชิมเพียงแค่หนึ่งอึกก็รับรู้ได้ถึงความร้อนที่วิ่งผ่านจากลำคอลงสู่ท้อง ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจเมื่อได้รู้ว่าเหล้าที่ได้ลองชิมไปเมื่อสักครู่เนี่ยดีกรีสูงถึง 50% ทีเดียวเชียวล่ะครับ จะว่าไปก็คงเหมือนกับเหล้าขาวบ้านเรานั่นแหละครับซึ่งกรรมวิธีการทำเนี่ยเค้าก็จะนำข้าวใส่ลงไปในถังขนาดประมาณ 200 ลิตร ก็ประมาณถังน้ำมันขนาดใหญ่น่ะครับ จากนั้นก็ใส่น้ำลงไปตามสัดส่วน ด้านล่างของถังจะมีการขุดหลุมไว้ลึกแค่พอจะใส่ฟืนแล้วก็จุดไฟได้เท่านั้น ส่วนด้านบนก็จะมีการนำกะละมังที่ใส่น้ำเย็นวางไว้ ซึ่งด้วยวิธีการนี้ก็จะทำให้น้ำถูกความร้อนเป็นไอลอยขึ้นไปกระทบกับความเย็นด้านบนก็เปลี่ยนสภาพเป็นหยดน้ำอีกครั้งแล้วก็ไหลลงมาตามสายยางที่ได้มีการต่อท่อไว้ออกมาด้านนอก เท่านี้ก็ได้เหล้าตามแบบฉบับชาวบ้านแล้วล่ะครับ แต่ที่เขียนอธิบายไว้เนี่ย ไม่ได้จะให้ทำกินกันเองนะครับ เพราะการทำเหล้าเพื่อการค้าเองเนี่ย ในเมืองไทยเองถือเป็นเหล้าเถื่อนนะครับ ถ้าถูกตำรวจจับขึ้นมาเนี่ย … อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน สปป. ลาว (Laos), เอเชีย (Asia) | แสดงความคิดเห็น

แบกเป้บุกลาว ตอน 10 (ตะลุยรอบนอกหลวงพระบาง 1)

ค่ำคืนอันแสนสงบผ่านไปอย่างรวดเร็ว แสงอาทิตย์ของวันใหม่สาดส่องอยู่ภายใต้เมฆฝนที่ยังคง โปรยปรายสายฝนอย่างไม่หยุดหย่อยตลอดทั้งคืน แม้ว่าอากาศจะดีจนน่าจะซุกตัวในผ้าห่มต่อไป ก็ตาม แต่เรามีนัดหมายไว้แล้วว่าแปดโมงเช้าของวันนี้เราจะออกเดินทางไปยังถ้ำติ่ง และบ้างซ่าง ไห่ สองที่นี่มีอะไร แล้วทำไมเราถึงตัดสินใจจ่ายเงินสองร้อยกว่าบาทเพื่อไปที่นี่น่ะเหรอครับ อดใจ รอสักแป็บ อ่านไปอีกนิดนะแล้วก็จะได้พบกับคำตอบ หลังจากอาบน้ำอุ่นอย่างสบายอุราเรียบร้อยแล้ว ก็คว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กที่เพียบพร้อมด้วย อุปกรณ์ต่างๆสำหรับการไปท่องเที่ยวไม่ว่าจะเป็นกล้องถ่ายรูป หนังสือเดินทาง เจลล้างมือ และยา พื้นฐานต่างๆ สำหรับเจ้าเจลล้างมือเนี่ยเป็นครั้งแรกสำหรับผมเลยนะครับที่จะต้องพกเจ้านี่ติดตัว ก็ช่วงนี้ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ (H1N1) กำลังระบาดอยู่นี่นา แล้วตัวผมเองก็ยังไม่อยากจะอินเท รนด์ติดโรคนี้ไปกับเค้าอีกคน ก็เลยต้องพกติดตัวแล้วก็หมั่นล้างมือด้วยเจลนี้อย่างสม่ำเสมอเพื่อ สุขอนามัยที่ดี และลดความเสี่ยงของการรับเชื้อต่างๆเข้าสู่ร่างกายครับ เกือบจะลืมอีกอย่างหนึ่งที่ คาดไม่ได้เลยสำหรับการเดินทางในช่วงหน้าฝนแบบนี้ ร่มพับ นั่นเอง ก็สวรรค์ช่างเป็นใจส่งสายฝน ลงมาให้ความชุ่มฉ่ำไม่หยุดซะขนาดนี้ ขืนใจกล้าหน้าด้านเดินลุยฝนเป็นพระเอกมิวสิคก็คงจะได้ เป็นหวัดนอนซมก่อนจะได้กลับเมืองไทยเป็นแน่แท้ เมื่อคว้าสัมภาระทุกอย่างติดตัวเรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่จะย่างก้าวออกเดินทางเพื่อไปหาอาหารเช้า เข้าสู่ร่างกาย … อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน สปป. ลาว (Laos), เอเชีย (Asia) | ติดป้ายกำกับ | แสดงความคิดเห็น

แบกเป้บุกลาว ตอน 9 (ย่างก้าวเข้าแดนลาว 6)

เมื่อกรอกเอกสารเสร็จเรียบร้อยแล้ว สาวเจ้าก็พาเราเดินเพียงแค่ 3 ก้าวจากจุดที่เรายืนอยู่เพราะชั้นล่างเองก็มีห้องพักด้วยเช่นกัน และว่างอยู่ แต่ในความรู้สึกผม มันคงจะดี และเป็นส่วนตัวมากกว่าหากได้นอนชั้นบน ก็เลยขอเป็นห้องบนชั้นสองดีกว่า อีกทั้งยังแอบหวังด้วยว่าห้องใหม่ที่เราจะได้นั้นอาจจะอยู่ฝั่งที่เห็นน้ำโขงได้จากห้องของเรา ซึ่งก็สมปรารถนาเพียงหนึ่งอย่าง ที่ชั้นสองมีห้องว่างแต่ก็ยังเป็นห้องซึ่งไม่ได้เห็นวิวโขงอย่างที่เราต้องการ แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะถึงอย่างไรเราก็จะหาโอกาสไปเดินริมโขง และทานอาหารร้านริมน้ำโขงได้เช่นกัน เพราะฉะนั้นไว้ค่อยไปสัมผัสโขงจากฝั่งลาวแบบใกล้ชิดอีกทีละกัน ห้องพักถือว่าสะอาดใช้ได้เลยทีเดียว และสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานก็มีให้อย่างครบครันไม่ว่าจะเป็นตู้เย็น ทีวี รวมไปถึงเครื่องทำน้ำอุ่นด้วย สภาพของเครื่องนอน หมอน ผ้าห่มก็สะอาดดีทีเดียวครับ ทำให้เราสามารถจะใช้ได้อย่างไม่ต้องลำบากใจ เพราะถ้าเกิดว่าไม่ดี เราก็คงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าทำใจ เพราะเราคงจะไม่สามารถหอบผ้าห่มใส่เป้มาได้อย่างแน่นอน   หลังจากที่วางสัมภาระเรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่เราจะได้จะได้อาบน้ำชำระล้างร่างกายเสียที เพื่อให้สายน้ำคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางอันยาวไกล นับตั้งแต่สองทุ่มครึ่งของคืนวานจนถึงเกือบหกโมงเย็นของวันนี้ เรียกว่าเกือบจะหนึ่งวันเต็มๆที่เราใช้เวลานั่งอยู่บนรถจนเมื่อยก้นกันไปเลยทีเดียวเชียว หลังจากที่ได้ให้สายน้ำอุ่นๆไหลผ่านร่างกายก็ทำให้กำลังวังชากลับคืนมาอีกครั้ง ออกมาก็เปิดดูทีวีแล้วก็ทำให้เราต้องตกใจเล็กๆ เพราะเปิดมาก็เจอทีวีไทยด้วยล่ะครับ ก็เลยได้โอกาสดูบางรักซอยเก้าครับ พอจบแล้วก็ถึงเวลาออกท่องราตรีของเมืองลาวกันแล้ว อย่าตกใจไปจริงๆแล้วถึงเวลาที่เราจะต้องออกไปหาอะไรทานอย่างจริงจังกันแล้วล่ะครับ ย่างก้าวเท้าออกจากเกสเฮ้าส์ … อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน สปป. ลาว (Laos), เอเชีย (Asia) | แสดงความคิดเห็น

แบกเป้บุกลาวตอน 8 (ย่างก้าวเข้าสู่แดนลาว 5)

วิวข้างทางระหว่างวังเวียง กับหลวงพระบางเนี่ยในหนังสือนำเที่ยวบอกว่าสวยมากทีเดียว ซึ่งเมื่อได้เห็นกับตาตัวเอง ก็ต้องขอบอกเลยนะครับว่าสวยมากจริงๆ แนวทิวเขาที่ปกคลุมด้วยต้นไม้หลายพันธุ์เขียวขจีไปถ้วนทั่วทีเดียวเชียว แถมตั้งแต่เข้าสู่แดนลาวมาเนี่ยฝนก็ตกมาตลอดทางเลยครับ ทำให้ตอนนี้นอกจากสีเขียวของทิวเขาแล้วยังมีสีขาวของหมอกที่ลอยปกคลุมด้านบนอีกที นี่ล่ะมั้งครับที่เค้าว่ากันว่า สวรรค์บนดิน ถ้าเกิดเลือกบินไปก็คงจะไม่ได้เห็นวิวแบบนี้เป็นแน่แท้ แต่รูปที่เอามาฝากอาจจะสวยสู้ของจริงไม่ได้นะครับ เพราะฝนตกซะขนาดนั้น และของแบบนี้เนี่ย ดูผ่านรูปยังไงก็สวยสู้ไปดูด้วยตาตัวเองไม่ได้หรอกครับ หนทางอันยาวไกล เจ้าข้าวราดแกงที่ผมกินไปเมื่อกลางวันไม่อาจจะทำให้ผมอยู่รอดอย่างปลอดภัยไปจนถึงหลวงพระบางได้ ผมจึงต้องคว้าแลคตาซอยรสต้นตำรับขนาด 330 CC ที่ได้รับแจกเมื่อคืนในรถทัวร์มาช่วยกระเพาะผมสบายขึ้นบ้างสิบชั่วโมงนับจากเวียงจันทน์ จากเจ็ดโมงเช้าจนตอนนี้ก็เป็นเวลาห้าโมงครึ่ง เจ้ารถทัวร์ VIP ก็พาผมมาถึงยังจุดหมายปลายทางที่มากกว่าตั้งใจเอาไว้ ซึ่งไม่ได้เป็นความผิดของพี่คนขับแต่อย่างใด แต่เป็นความฉลาดน้อยของตัวข้าพเจ้าเอง ก็ขอแนะนำทุกคนไว้เลยนะครับว่าเวลาไปต่างบ้านต่างเมืองแล้วไม่แน่ใจสำหรับจุดหมายปลายทางของเราเนี่ย ก็อย่าลืมบอกพี่คนขับ หรือเด็กรถด้วยล่ะ จะได้ไม่เป็นแบบผมยังไงล่ะครับพอล้อรถหยุดหมุน ผู้คนทั้งหลายก็ต่างทยอยลงจากเจ้ารถทัวร์ VIP สองชั้นคันนี้ พร้อมทั้งคว้ากระเป๋าสัมภาระของตัวเอง ซึ่งส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นเป้กันซะเป็นส่วนใหญ่ ทำไมถึงไม่ใช้กระเป๋าเดินทางแบบมีล้อน่ะเหรอครับ ก็เพราะว่าสะดวกกว่าไงล่ะครับ เราไม่ต้องเสียมือไปคอยลากกระเป๋า แต่แน่นอนว่าก็จะต้องแบกรับน้ำหนักของสัมภาระ อันนี้ก็คงจะต้องเลือกให้เหมาะสมกับตัวเองนะครับ … อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน สปป. ลาว (Laos), เอเชีย (Asia) | แสดงความคิดเห็น

แบกเป้บุกลาว ตอน 7 (ย่างก้าวเข้าสู่แดนลาว 4)

หลังจากที่เวลาผ่านไป 3 ชั่วโมง ซึ่งสมควรแก่เวลาที่จะถึงยัง “วังเวียง” เมืองที่คนไทยหลายต่อหลายคนให้สมญานามกับเมืองนี้ว่า “ปายเมืองลาว” อันตัวผมเองก็ยังไปไม่ถึงปายสักทีครับ ก็เลยยากที่จะบรรยายเหลือเกินว่าเป็นอย่างไร เอาเป็นว่าขอบอกเล่าเกี่ยวกับ “วังเวียง” จากการอ่านประสบการณ์ของเพื่อนคนอื่นๆ รวมไปถึงภาพที่ได้ชมละกันนะครับ เป็นเมืองเล็กๆระหว่างทางจากนครหลวงเวียงจันทน์ไปยังหลวงพระบางโดยเมืองแห่งนี้จะมีแม่น้ำชองไหลผ่าน ถือเป็นจุดขายของเมืองนี้เลยก็ว่าได้ เพราะสามารถชมวิวอันสวยงามของแม่น้ำสายนี้ได้จากบ้านพักหลายๆแห่งริมน้ำ รวมไปถึงกิจกรรมสุดฮิตที่จะทำให้คุณสัมผัสกับสายน้ำนี้ได้อย่างดีที่สุดก็คือ การล่องห่วงยาง (Tubing) ไปตามสายน้ำครับจะด้วยเหตุอะไรไม่ทราบได้ แต่เจ้ารถคันนี้ก็ยังคงวิ่งต่อไปจนมาหยุดพักยังท่ารถเล็กๆแห่งหนึ่งซึ่งผมเองก็พยายามจะอ่านชื่อของท่ารถแห่งนี้ แต่ก็อ่านยากเสียเหลือเกิน ซึ่งเท่าที่พอจะอ่านได้ยังไงก็ไม่น่าจะใช่ วังเวียง อีกทั้งเด็กรถก็ไม่ได้มีการขานบอกชื่อสถานที่ซึ่งกำลังหยุดพัก ณ เวลานี้แต่อย่างใด ก็จึงคิดว่าคงยังไม่ถึงจุดหมายปลายทางของเรา เวลาไม่เกินห้านาทีที่รถหยุดพักจากนั้นก็แล่นต่อไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอีกครั้งเวลาเที่ยงตรงพอดิบพอดี เบื้องหน้าสายตาขนาดนี้ก็เป็นร้านอาหารขนาดเล็กๆ ที่ให้บริการข้าวราดแกง พร้อมทั้งก๋วยเตี๋ยวด้วย แว่บแรกที่รถจอดก็แปลกใจเล็กน้อยที่บัดนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว ไฉนเลยยังไม่ถึงที่หมายในวันนี้ของเราเสียที แต่ในเมื่อรถจอดพักให้กินข้าวแล้ว จะขัดศรัทธาและคิดให้มากไปทำไมกัน ว่าแล้วก็ต่อแถวข้าวราดแกงซะเลยดีกว่า แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อแม่ค้าสาวตักกับข้าวราดบนข้าวสวยร้อนๆเสร็จ พ่อค้าหนุ่มยื่นจานข้าวให้พร้อมกับขอคูปอง … อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน สปป. ลาว (Laos), เอเชีย (Asia) | ติดป้ายกำกับ | แสดงความคิดเห็น

แบกเป้บุกลาว ตอน 6 (ย่างก้าวเข้าสู่แดนลาว 3)

รถ VIP ที่จะไปวังเวียงจุดหมายปลายทางของผมในวันนี้ออกเที่ยวแรกเวลา 07.00 น. ครับสนนราคาก็อยู่ที่ 85,000 กีบ แต่คนลาวจะไม่อ่านว่า แปดหมื่นห้าพันกีบ นะครับ แต่จะอ่านว่าแปดสิบห้าพันกีบ ถ้าถามว่าแปลกมั้ย ในความคิดคนไทยก็คงจะรู้สึกแปลกแหละครับ เพราะเรามีชื่อเรียกให้กับทุกหน่วย แต่ในหลายๆภาษาเองก็ไม่ต่างกันนะครับ อย่างภาษาอังกฤษก็เช่นเดียวกัน โดยจุดหมายปลางทางของรถคันที่เรากำลังจะนั่งเนี่ยอยู่ที่หลวงพระบางครับ โดยใช้เวลา 10 ชั่วโมง ซึ่งก็หนักหนาเอาการทีเดียว เราก็เลยเลือกที่จะไปแวะพักกันที่วังเวียงซึ่งใช้ระยะเวลาประมาณ 3 ชั่วโมงเท่านั้น แม้ว่าจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นรถโดยสารปรับอากาศ VIPก็อย่าคิดว่าจะเลิศหรูมี 24 ที่นั่ง เบาะเอนได้ 270องศา พร้อมกับสามารถให้เบาะนวดให้เราได้นะครับ ถ้าให้เปรียบเทียบกับรถโดยสารบ้านเราก็น่าจะใกล้เคียงกับ รถ ป.2 ครับ แต่แย่กว่านิดนึงเพราะรู้สึกว่าแอร์ช่างร้อนเสียเหลือเกิน แต่สิ่งสำคัญที่รถ VIP ต่างจากรถปรับอากาศธรรมดาของที่นี่ก็คือ … อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน สปป. ลาว (Laos), เอเชีย (Asia) | ติดป้ายกำกับ , | แสดงความคิดเห็น

แบกเป้บุกลาว ตอน 5 (ย่างก้าวเข้าสู่แดนลาว 2)

เจ้าหน้าที่ก็ยิ้มแย้มให้บริการด้วยไมตรีจิตดีจริงๆ นี่แหละนะครับ คนไทย กับยิ้มแห่งสยามทักทายกันพอหอมปากหอมคอ จากนั้นก็จ่ายตังค์ค่ารถที่วิ่งให้บริการข้ามสะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งนี้ ในราคา 20 บาท รถก็รอจนคนขึ้นมาเกือบจะเต็มคันรถก็วิ่งตามสะพานที่สร้างทอดยาวข้ามแม่น้ำโขง สายน้ำนานาชาติที่ไหลยาวมาตั้งแต่เทือกเขาหิมาลัย และไหลลงสู่ทะเลจีนใต้โดยผ่านประเทศต่างๆมากมายไม่ว่าจะเป็นประเทศจีน พม่า ลาว ไทย กัมพูชา และเวียดนามแม่น้ำโขง มีความยาวทั้งหมด 4,880 กิโลเมตรทีเดียวเชียวล่ะครับ มองจากรถผ่านกระจกก็เห็นลำน้ำขนาดใหญ่โตที่กว้างใหญ่ ใสสะอาดจนเห็นเงาสะท้อนของวัตถุเบื้องบนได้อย่างชัดเจนเป็นความงามของธรรมชาติที่ผมชอบซะเหลือเกิน เมื่อรถจอดเราก็อยู่บนผืนแผ่นดินของฝั่งลาวเรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่จะต้องขอแบบฟอร์มจากเจ้าหน้าที่เพื่อมากรอกข้อมูลเพื่อจะผ่านเข้าสู่ประเทศลาวอย่างเป็นทางการ จะได้ไม่เป็นคนเถื่อนนะครับ ภาษาบนแบบฟอร์มก็เป็นภาษาลาว และอังกฤษคู่กันน่ะครับ ซึ่งสำหรับผมแล้วของเลือกอ่านภาษาอังกฤษละกัน เพราะแม้ว่าภาษาลาวจะใกล้เคียงกับภาษาไทยแต่ก็อ่านยากเอาการทีเดียวครับ อ่านออกเป็นบางคำเท่านั้นเอง กรอกข้อมูลเรียบร้อยก็ยื่นให้กับเจ้าหน้าที่พร้อมหนังสือเดินทางเหมือนตอนอยู่ฝั่งไทยแหละครับ โดยการข้ามไปประเทศลาว ปัจจุบันนี้สำหรับคนไทยก็ไม่ต้องใช้วีซ่าเหมือนแต่ก่อนนะครับ แล้วก็ไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมใดๆเลยด้วย ยกเว้นช่วงเวลาเช้าๆ หรือค่ำๆ ที่ต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้กับเจ้าหน้าที่นิดหน่อย ถ้าจำไม่ผิดก็ 5 บาทเท่านั้นแหละ ระหว่างที่กำลังกรอกแบบฟอร์มอยู่นั้นก็มีคนลาวเข้ามาพูดคุยเจรจาเสนอให้เหมารถของเค้าไปยังสถานที่ที่เราต้องการ … อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน สปป. ลาว (Laos), เอเชีย (Asia) | แสดงความคิดเห็น